Siz yatarken de uyanırken de onun adını söyleyerek, yüzünü, tenini hissederek hayata başladınız/son verdiniz mi? Ben bunu yaptım yapabildim. Hayatıma yakın geçmişime baktığımda çoğu şeyin ne kadar hızlı geliştiğini, bu süreçte ne yaptıysam yine yalnız kaldığımı, beni gerçek anlayanın olmadığını olsa da uzakta olduğunu farkeder oldum. Bu bağlamda yine de ayakta durabildim, düşüncelerimin arkasında durdum kendi yarattığım metaforun içinde kayboldum bazen ama o en derindeki 'ben' e hiçbir şey olmadı o aynı kaldı. 165 gün oldu yazmadığım çoğu zaman denedim ama olmadı işte biyerde hep tıkandım. Kendimi kendime anlatamazken bunu tüm dünyaya nasıl anlatabilirdim? Ama şunu çok iyi öğrendim ki 'iyi' biri olmak ve bu iyilikten ayrılmamak bana verilen en büyük yetenek. Bunu her zaman koruyabildim. Bundan sonrası mı? İşte ondan daha umutluyum. Hep plan yaparım ama bi yerden sonra yine onu ben bozarım. Planlarım arasında hep yazmak derdimi anlatmak vardı ama şu da bir gerçek ki sevgi olmadığı zaman yazamıyormuşum ...
